Από τις πολύ αγαπημένες ξεχωριστές συγγραφείς η Ελένη Πριοβόλου που τα βιβλία της έχουν βραβευτεί πολλάκις από τους αναγνώστες. Είχα τη χαρά να μιλήσω μαζί της για το νέο της βιβλίο «Στη ζωή αργά νυχτώνει» από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Χειμαρρώδης ο λόγος της όπως και η γραφή της. Για όσους δεν το διάβασαν ακόμη, το συστήνω ανεπιφύλακτα…

Η βραβευμένη συγγραφέας με τους φανατικούς αναγνώστες μόλις κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα, «Στη Ζωή Νωρίς Νυχτώνει», όπου γράφει για τις γενιές που έρχονται και για τις πληγές των μικρών λαών, αποδεικνύοντας, για άλλη μια φορά, πως οι άνθρωποι καταφέρνουν να ακροβατούν στην καταστροφή και την αναδημιουργία, στο παρελθόν και το παρόν.

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019 09:47

500 λέξεις με την Ελένη Πριόβολου

Η Ελένη Πριοβόλου γεννήθηκε στο Αγγελόκαστρο Αιτωλίας και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Από το 1986 έχει γράψει 21 βιβλία για παιδιά και εφήβους, επτά μυθιστορήματα για μεγάλους, μία νουβέλα και ένα βιβλίο με ιστορίες. Το καινούργιο της μυθιστόρημα «Στη ζωή νωρίς νυχτώνει» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Η Ελένη Πριοβόλου γεννήθηκε στο Αγγελόκαστρο Αιτωλίας και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Γράφει αναζητώντας την ευρυθμία και την καθαρότητα του λόγου. Η τάση να αναπαριστά με σύμβολα τον κόσμο τη στράτευσε στο παραμύθι, το οποίο υπηρετεί μέχρι σήμερα. Έχει καταθέσει είκοσι ένα βιβλία για παιδιά και εφήβους, επτά μυθιστορήματα για μεγάλους, μία νουβέλα και ένα βιβλίο με ιστορίες. Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ για το μυθιστόρημά της Όπως ήθελα να ζήσω (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2009). Επίσης, έχει αποσπάσει το Βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για Μεγάλα Παιδιά του περιοδικού Διαβάζω για το βιβλίο της Το σύνθημα (Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 2008). Αφορμή για τη συζήτησή μας αυτή στάθηκε το τελευταίο της μυθιστόρημα, Στη ζωή νωρίς νυχτώνει (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2019), το οποίο παρουσιάζεται τη Δευτέρα 6 Μαΐου, στις 8 το βράδυ, στο Polis Art Café.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Την ξυπνάει το γουργούρισμα της δεκοχτούρας. Η Οριάν ανοίγει τα μάτια. Τη νύχτα δεν κλείνει τα παραθυρόφυλλά της, για να αντιληφθεί το ξημέρωμα. Η αφή του αυγινού φωτός την εγείρει. Είναι η ώρα που κατεβαίνει στην παραλία. Δεν κολυμπάει. Πάνε χρόνια τώρα που δεν βάζει το σώμα της στο θαλασσινό νερό. Έχει αλλάξει η σχέση της με τη θάλασσα. Απλώς αφήνει τα πόδια της στο χάδι του φλοίσβου και αμπώχνει την άμπωτη της μνήμης να ανταμωθεί με τις ακτές της Βηρυτού. Σηκώνεται από το κρεβάτι και ντύνεται γοργά. Παίρνει μαζί της ζεστό καφέ στο θερμός. Ετοιμάζει το τουμπεκί του μικρού της ναργιλέ και κατηφορίζει προς τη θάλασσα. Θα αγοράσει από το φούρνο ένα ζεστό κουλούρι με ταχίνι. Όπως κάθε μέρα. Σκέφτεται πως την ενοχλεί η μεγάλη λεωφόρος που διασχίζει μέχρι να βρεθεί στην ακτή, με τόσα φανάρια και αυτοκίνητα, που δεν σταματούν να τρέχουν καθ’ όλο το εικοσιτετράωρο. Η λεωφόρος κόβει την επαφή της με το υγρό στοιχείο. Μα, πάλι, πρέπει να νιώθει χαρούμενη που ζει τόσο κοντά στο νερό. Ο φίλος της, ο μαύρος κορμοράνος, την περιμένει εκεί….».

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017 09:42

Το «είναι» βρίσκεται πίσω από τη μάσκα

«Φοράμε μάσκα. Με αυτή κυκλοφορούμε. Συμβιβασμένοι προς τις υποδείξεις αυτού που υπηρετούμε».

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Η Φρόξη Καραμέλα, βέρα Αθηναία από πάππου προς πάππον, είναι κληρονόμος μιας ιστορικής καραμελοποιίας την οποία εξελίσσει και μετατρέπει σε προσωπικό της «ναό». Οι καραμέλες της είναι μοναδικές. Σκληρό το εκμαγείο τους, όμως η ουσία και η δύναμή τους βρίσκεται στο εσωτερικό τους – στο «ολύμπιο νέκταρ» που η ίδια παρασκευάζει, για να καταστεί, από απλή επαγγελματίας, μία πραγματική δημιουργός. «Θεό» αποκαλεί τον εαυτό της, και την κοινωνία έναν απέραντο «οίκο ενοχής», που στέκεται απέναντί της αντίπαλη και εχθρική. Για τη «γλυκιά» Καραμέλα δεν υπάρχουν αθώοι. Στιγματισμένη η ίδια από τη ζωή, αποφασίζει να σπάσει τον εξωτερικό φλοιό του κόσμου και να δώσει στον εαυτό της το ρόλο της τιμωρού. Ένα βιβλίο για τις οικογενειακές, κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, για την αντίφαση ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και το «είναι». Μια ιστορία για την υποκρισία, τη φθορά και τη διαφθορά, αλλά και για τον σύγχρονο αλλοτριωμένο άνθρωπο. “Καραμέλα» της Ελένης Πριοβόλου, εκδόσεις Καστανιώτη.

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου Μετά φόβου από τις εκδόσεις Καστανιώτη, συζητήσαμε με την Ελένη Πριοβόλου διεξοδικά για όλους τους φόβους της εποχής μας αλλά και το πώς θα τους υπερβούμε τόσο ατομικά όσο και κοινωνικο-πολιτικά. Γιατί ειδικά σήμερα δεν φθάνει να καθόμαστε στη σιγουριά του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή και να κριτικάρουμε με τους φίλους μας τα πάντα, να παριστάνουμε τους παντογνώστες, να προτείνουμε πολιτικές λύσεις καφενείου, δίχως να έχουμε σχέση με την πραγματική κοινωνικο-πολιτική ζωή και τα πολλαπλά προβλήματα του κάθε ξεχωριστού ανθρώπου.

Συνέντευξη στον Ηλία Κορδαλή

Δύο κορίτσια, σαν αδελφές. Η Αρίστη και η Διαλεχτή. Η πρώτη ζωηρή, η δεύτερη μαζεμένη. Η εποχή τους δύσκολη, σημαδιακή. Στο τελευταίο βιβλίο της Ελένης πριοβόλου υπό τον τίτλο Μετά φόβου παρακολουθούμε τις ζωές τους, τις φανερές και τις κρυφές. Η συγγραφέας άρχισε να γράφει «για μικρούς και μεγάλους» από το 1986. Το 2010 απέσπασε το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ με το Οπως ήθελα να ζήσω (2009), το πρώτο μέρος της μυθιστορηματικής «Τριλογίας των Αθηνών» που συνεχίστηκε με το Για τ' όνειρο πώς να μιλήσω (2009) και ολοκληρώθηκε με Το τέλος του γαλάζιου ρόδου (2014).

-Αγαπητή κυρία Πριοβόλου, το βιβλίο σας διαδραματίζεται στις αρχές του 20υ αιώνα στην ελληνική ύπαιθρο και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Αιτωλίας. Η αφήγηση ξεκινά κάπου το ‘16 με την έξοδο της Ελλάδας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τελειώνει το ‘44. Γιατί διαλέξατε αυτή την ιστορική περίοδο και τον συγκεκριμένο τόπο;

Θα αρχίσω από τον τόπο. Θαρρώ πως χρωστούσα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου τη δωρεά που έλαβα ως παιδί και έφηβη. Διότι αυτός ο τόπος μου φανέρωσε τα σημάδια της λογοτεχνικής πορείας μέσα από ανερμήνευτες διαδικασίες.

Σελίδα 1 από 2