Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Η Φρόξη Καραμέλα, βέρα Αθηναία από πάππου προς πάππον, είναι κληρονόμος μιας ιστορικής καραμελοποιίας την οποία εξελίσσει και μετατρέπει σε προσωπικό της «ναό». Οι καραμέλες της είναι μοναδικές. Σκληρό το εκμαγείο τους, όμως η ουσία και η δύναμή τους βρίσκεται στο εσωτερικό τους – στο «ολύμπιο νέκταρ» που η ίδια παρασκευάζει, για να καταστεί, από απλή επαγγελματίας, μία πραγματική δημιουργός. «Θεό» αποκαλεί τον εαυτό της, και την κοινωνία έναν απέραντο «οίκο ενοχής», που στέκεται απέναντί της αντίπαλη και εχθρική. Για τη «γλυκιά» Καραμέλα δεν υπάρχουν αθώοι. Στιγματισμένη η ίδια από τη ζωή, αποφασίζει να σπάσει τον εξωτερικό φλοιό του κόσμου και να δώσει στον εαυτό της το ρόλο της τιμωρού. Ένα βιβλίο για τις οικογενειακές, κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, για την αντίφαση ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και το «είναι». Μια ιστορία για την υποκρισία, τη φθορά και τη διαφθορά, αλλά και για τον σύγχρονο αλλοτριωμένο άνθρωπο. “Καραμέλα» της Ελένης Πριοβόλου, εκδόσεις Καστανιώτη.

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου Μετά φόβου από τις εκδόσεις Καστανιώτη, συζητήσαμε με την Ελένη Πριοβόλου διεξοδικά για όλους τους φόβους της εποχής μας αλλά και το πώς θα τους υπερβούμε τόσο ατομικά όσο και κοινωνικο-πολιτικά. Γιατί ειδικά σήμερα δεν φθάνει να καθόμαστε στη σιγουριά του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή και να κριτικάρουμε με τους φίλους μας τα πάντα, να παριστάνουμε τους παντογνώστες, να προτείνουμε πολιτικές λύσεις καφενείου, δίχως να έχουμε σχέση με την πραγματική κοινωνικο-πολιτική ζωή και τα πολλαπλά προβλήματα του κάθε ξεχωριστού ανθρώπου.

Συνέντευξη στον Ηλία Κορδαλή

Δύο κορίτσια, σαν αδελφές. Η Αρίστη και η Διαλεχτή. Η πρώτη ζωηρή, η δεύτερη μαζεμένη. Η εποχή τους δύσκολη, σημαδιακή. Στο τελευταίο βιβλίο της Ελένης πριοβόλου υπό τον τίτλο Μετά φόβου παρακολουθούμε τις ζωές τους, τις φανερές και τις κρυφές. Η συγγραφέας άρχισε να γράφει «για μικρούς και μεγάλους» από το 1986. Το 2010 απέσπασε το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ με το Οπως ήθελα να ζήσω (2009), το πρώτο μέρος της μυθιστορηματικής «Τριλογίας των Αθηνών» που συνεχίστηκε με το Για τ' όνειρο πώς να μιλήσω (2009) και ολοκληρώθηκε με Το τέλος του γαλάζιου ρόδου (2014).

-Αγαπητή κυρία Πριοβόλου, το βιβλίο σας διαδραματίζεται στις αρχές του 20υ αιώνα στην ελληνική ύπαιθρο και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Αιτωλίας. Η αφήγηση ξεκινά κάπου το ‘16 με την έξοδο της Ελλάδας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τελειώνει το ‘44. Γιατί διαλέξατε αυτή την ιστορική περίοδο και τον συγκεκριμένο τόπο;

Θα αρχίσω από τον τόπο. Θαρρώ πως χρωστούσα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου τη δωρεά που έλαβα ως παιδί και έφηβη. Διότι αυτός ο τόπος μου φανέρωσε τα σημάδια της λογοτεχνικής πορείας μέσα από ανερμήνευτες διαδικασίες.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017 10:16

Eleni Priovolou on the Art of Writing as a Political Act

Eleni Priovolou spoke to Reading Greece about her latest novel Μετά φόβου, which tells the story of two women set in the turbulent times of World War I and the subsequent National Schism in Greece. She talks about how challenging it is to write a historical novel, noting that “the absence of true democracy, the transformation of the citizen to a customer, and the dependency on financial elites has led the country to a dead end”.

Προσωπικά βυθίζομαι στις ιστορικές συνθήκες, κυρίως τις πολιτικές, επειδή με ενδιαφέρει η πολιτική ιστορία της νεότερης Ελλάδος.

Από τον Πιερή Παναγή

Πέμπτη, 08 Δεκεμβρίου 2016 12:15

Ολόκληρη η ζωή κινείται μέσα στο φόβο

Εν αρχή ην ο φόβος/και ο φόβος εγέννησε το Θεό/ και ο Θεός από τον φόβο της Παντοδύναμης μοναξιάς του εγέννησε τον άνθρωπο/ για να τον σκλαβώσει στον ίδιο του το φόβο. Σε αυτό το μότο στηρίζεται το βιβλίο της Ελένης Πριοβόλου, Μετά φόβου. Μέσα από τη μυθοπλασία και τις ζωές των ηρώων προσπαθεί να ανιχνεύσει τις δομές των φόβων, ορατών και αοράτων, φυσικών και κατασκευασμένων που αποτελούν τροχοπέδη για την κατάκτηση της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016 10:00

Συνέντευξη στη Γιούλη Τσακάλου

Ένας συγγραφέας, όταν ολοκληρώνει το μυθιστόρημά του και το παραδίδει προς έκδοση, εκτός από τις γνώσεις και τις εμπειρίες που καταθέτει μέσα από αυτό, προσφέρει ταυτόχρονα κι ένα «ταξίδι» φυγής στον αναγνώστη, ένα «ταξίδι» με πλοηγό τη φαντασία και τη σκέψη. Στο ταξίδι αυτό, ο συγγραφέας και ο αναγνώστης γίνονται συνοδοιπόροι. Μοιάζει σαν να πιάνει ο συγγραφέας τον αναγνώστη από το χέρι και να τον οδηγεί σε ταξίδια που μονάχα ο νους μπορεί πραγματοποιήσει! Η Ελένη Πριοβόλου με κάθε της νέο πόνημα οδηγεί τους αναγνώστες της σε πολλά μονοπάτια της σκέψης και της φαντασίας. Μέσα από τη συνέντευξη αυτή είναι μια ευκαιρία να περπατήσουμε στις σκέψεις της και να δούμε πώς αισθάνεται ένας συγγραφέας για το συγγραφικό του πόνημα, πώς το βλέπουν τα δικά του μάτια, πώς νιώθει γι’ αυτό που δημιουργεί. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να μπούμε στις σκέψεις της, να διεισδύσουμε στο μυαλό της και να τη φανταστούμε τις ώρες που δημιουργεί!

Είναι πραγματική χαρά και τιμή η παραχώρηση της παρούσας συνέντευξης από την εξαίρετη συγγραφέα κ. Ελένη Πριοβόλου. Το έργο της πολύ αξιόλογο και ποικίλο, καθώς αριθμεί είκοσι πέντε βιβλία, εκ των οποίων τα πέντε είναι για ενηλίκους και τα είκοσι για παιδιά και νέους. Η συναρπαστική «Τριλογία των Αθηνών», έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις σε αναγνώστες και κριτικούς, ενώ είμαι βέβαιη πως έχει πολλά ακόμα να μας δώσει στο μέλλον. Την ευχαριστώ, λοιπόν, ολόψυχα για τον χρόνο που διέθεσε για να απαντήσει στο ερωτηματολόγιο των «Φίλων Της Λογοτεχνίας», της εύχομαι καλή επιτυχία και "μακροημέρευση" – όπως η ίδια μας είπε στη συνέντευξη και, ίσως, είναι η καλύτερη ευχή – σε όλα της τα πονήματα και σας προσκαλώ να διαβάσετε τις πολύ εύστοχες και ουσιώδεις απαντήσεις της, ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα την αξιόλογη κ. Ελένη Πριοβόλου!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

Σε μια μικρή λουτρόπολη του Ιονίου μια γυναίκα μόνη ζει διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι άλλοι τη θεωρούν τρελή, όμως εκείνη αδιαφορεί για τα στερεότυπα της επαρχίας. Ένα ζευγάρι ηθοποιών του λαμπερού παλιού ελληνικού κινηματογράφου επιλέγει την ίδια λουτρόπολη ως τόπο διακοπών. Στην ηλικία πλέον της ωριμότητας, μακριά από τα φώτα της δόξας, ξεχασμένοι οι δυο και αγνώριστοι, ανακαλύπτουν το νόημα που δίνει στη ζωή η αληθινή αγάπη. Ένας καπετάνιος, γέννημα θρέμμα της εν λόγω πόλης, επιστρέφει στο σπίτι μετά από είκοσι χρόνια στα πέλαγα.